نکاتی پیرامون ایمنی در استفاده از داربست نکاتی پیرامون ایمنی در استفاده از داربست

 

 
نکاتی پیرامون ایمنی در استفاده از داربست
 
برای انکه داربست امکان دسترسی موثری به محیط کار فراهم سازد, باید به شکل صحیحی از ان استفاده کرد.
 
1. نردبان و بالا رفتن از نردبان
نردبان را باید به شکل صحیح مستقر کرد,به طوری که قیدهای جانبی نردبان حدود 1 متر فراتر از سطح سکوی داربست امتداد پیدا کند.
فضای اطراف بالا و پایین نردبان باید عاری از هر گونه نخاله و مصالح باشد.
سقوط اغلب در زمان پا گذاشتن یا برداشتن از نردبان در تراز سکوی کار رخ می دهد,برای جلوگیری از ان در زمان بالا رفتن از نردبان باید هر دو دست برای گرفتن نردبان ازاد باشد و ابزار و مصالح حمل نکند .
همیشه نردبانهای قابل حمل مستقیم را با شیب کافی مستقر کرده و انها را به سازه ی داربست محکم کرد.
در زمان بالا رفتن از نردبان همیشه از تماس سه نقطه ای استفاده کنید.
این روش به مفهوم استفاده از دو دست و یک پا یا دو پا و یک دست جهت حفظ تماس با نردبان در تمامی مواقع است.همیشه به هنگام بالا رفتن رو به نردبان قرار بگیرید و گرانیگاه خود را در بین دو قید جانبی نردبان حفظ کنید.

2. نبودن یا برداشتن نرده های محافظ

گاهی شرایطی وجود دارد که از داربست باید بدون نرده ی محافظ استفاده کرد.چنانچه ارتفاع داربست بیش از یک قاب یا طبقه باشد و نرده ی محافظی وجود نداشته باشد, کارکنان روی سکو باید خود را با یراق کامل بدن و بند رابط مهار کنند.
کارگری که به هر دلیل نرده ی محافظ را بر می دارد,خود باید با پایان یافتن کار ان را به جای خود بازگردانند.
  
3. ایستادن بر روی شیاءروی سکو

هر دو پایی که بر روی سکو کار می کنند باید بر روی سکو قرار داشته باشد. ایستادن بر روی بشک,جعبه,نردبان پله ای,نرده ی محافظ یا اشیاء دیگر جهت دسترسی به ارتفاع بالاتر بسیار خطرناک بوده است.
 
4. اضافه بار
در حرفه ی بنایی,اضافه بار بر روی سکوی داربست یکی از تخلفات رایج نسبت به روش داربست زنی صحیح است.
در بیشتر موارد قرار دادن پالتهای کامل اجر یا بلوکهای بتنی بر روی یک لایه تخته الوار 45میلیمتر در 254 میلیمترداربست باعث تحمیل اضافه بار به سکو خواهد شد.
برای تحمل پالتهای مصالح بنایی باید از دو لایه تخته الوار استفاده کرد.
در موارد ممکن پالتها را بر روی تکیه گاهها قرار دهید. به علاوه باید به طور منظم ومکرر تخته الوارهای مورد استفاده ی تکیه گاه مصالح بنایی را از نظر اسیب دیدگی یا خرابی بازرسی شود.

 
5.نخاله های روی عرشه ی داربست
 
عرشه ی داربست کوچک,باریک و محدود است.

ابزارها و مصالح را به شکلی منظم انبار کنید. اجازه ندهید که نخاله و مصالح روی هم جمع شوند.نخاله ها را در ظرف بریزید و بی درنگ انها را از روی سکو خارج کنید.

پایین ریختن اشغالها از روی داربست بسیار خطرناک است. چنین کاری نکنید!
چنانچه ماهیت کار روی داربست مانند کارهای بنایی,خطر سقوط نخاله را در بر دارد,اطراف داربست را نوارکشی کنید تا از ورود کارگران به ان ناحیه جلوگیری شود.
 
برای کار ایمن بر روی داربست به محیط کار مرتب و منظمی احتیاج است.
 
6. تماس با مواد خطرناک
در بسیاری موارد داربستها برای کار با مواد خطرناکی همچون مرمت سازه های رنگ شده با رنگ پایه ی سربی برپا می شوند.چنانچه سطوح رنگ شده ماسه پاشی می شند,امکان تجمع سرب بر روی تخته الوارها و دیگر اجزای داربستوجود دارد.
کارگرانی که این کار را انجام می دهند باید از تجهیزات محافظ شخصی مناسب استفاده کنند.همچنین کارگری که پیاده کردن داربست را بر عهده داردنیز در معرض خطر پسماندهای سرب قرار دارد.
 
در این شرایط باید موارد زیر را رعایت کرد:
الف-پیش از پیاده کردن اجزایی که احتمالا با غبار سرب
الوده شده اند,باید انها را ترجیحا با شست و شو کرد.
 
 
ب-قابها و ستونهای داربستدر زمان برپایی درپوش گذاری کنید تا از تجمع غبار سربدر داخل انها و ازاد شدن بعدی این غباردر زمان پیاده کردن داربست جلوگیری شود
 
پ- چنانچه شست و شوی داربست پیش از پیاده کردن ان امکان پذیز نیست,کارگران در زمان پیاده کردن داربست باید از ماسکهای تنفسی محافظ با فیلتر N100 استفاده کنند.
 
ت-در زمان کار با سرب, توجه مناسب به سلامتی کازکنان بسیار مهم است.به کارگران باید اموزش داد تا بدون شستن دست از خوردن, نوشیدن یا سیگار کشیدن خودداری کنند.در این مورد باید تابلویی را به صورت اشکار نصب کرد. 
ث-برای کارگران باید محقط های جداگانه ی تمیز و الوده تامین کرد. از محیط الوده باید برای در اوردن لباس الوده و از محیط تمیز باید برای پوشیدن لباسهای غیر الوده وخوردن استفاده کرد. در بین این دو محیط باید تسهیلات شستوشو شامل اب تمیز,صابون و حوله های انفرادی وجود داشته باشد.
 
ج-چنانچه کارگران داربست در معرض سرب قرار گرفتند باید به پزشک انها اطلاع داد.پزشک ممکن است سطح سرب موجوددر خون فرد راکنترل کند تا تشخیص دهد که ایا در حد پارامترهای طبیعی قرار دارد یا خیر.
 
سکوهای کار بالا رونده
دو نوع اصلی از سکوهای کار بالارونده وجود دارد:
 
بازودار-اکاردئونی

این دو نوع سکوی بالارونده در دو مدل عرضه می شوند:

• مدلهای سنگ فرشی که بر روی سطوح صاف وسختی همچون بتن یا سنگفرش مورد استفاده قرار می گیرند.
• مدل های زمینی که بر روی سطوح تراز و محکمی همچون خاک یا شن متراکم یا شیب دار حرکت می کنند.
 
سه بخش اصلی این دو نوع سکوی بالا رونده عبارتند از:
پایه
مکانیزم بالا بر
مجموعه ی سکو
 
ماشینهای اکاردئونی
این سکو به کمک پیستونهای هیدرولیکی و مکانیزم اکاردئونی بازشونده بالا و پایین می رود. سکوها در اشکال مختلف و با تواناییهای مختلفی از نظر حرکت و دسترسی عرضه می شوند. سکوی برخی از این دستگاهها به صورت کشویی به جلو حرکت کرده و امکان چرخش نیز دارند.

دستگاههای سنگ فرش رو
- برای زمین ناهموار و شیبدار طراحی نشده اند.
- معمولا دارای چرخهای لاستیکی توپرند.
- معمولا با نیروی برق مستقیم باتری قابل شارژ کار می کنند.
- در اکثر این دستگاهها صفحه ای فلزی وجود دارد که با پایین امدن تا نزدیکی سطح زمین تا حدودی در مقابل حرکت اتفاقی و افتادن دستگاه در فرورفتگی یا بر روی نخاله ها حفاظت ایجاد میکند.

دستگاههای زمین رو
- طرحی مشابه با دستگاههای سنگفرشی دارند.
- از ساخت مناسبی برای کاربرروی زمینهای غیر سنگفرشی برخوردارند.
- معمولا به چرخهای بادی بزرگتر و پهن تر مجهزند.
- برخی دستگاهها برای پایداری بیشتر به بازوهای تعادل مجهزند.
- معمولا با نیروی موتورهای درون سوز و با سوخت گازوئیل,بنزین یا پروپان کار می کنند.
- دستگاههای با برق مستقیم نیز وجود دارند اما متداول نیستند.
- مکنیزم بالابری دستگاه هیدرولیکی است.
 
دستگاهای نوع اکاردئونی را حتی با بازوی تعادل نیز باید بر روی زمین تراز و پایدار مستقر کرد.ناپایداری و عدم تعادل جزئی با بالا رفتن دستگاه تشدید می شود.
 
سکوی بازودار خودرو
- معمولا به بازوهای تعادل زمین ناهموار مجهزند.
- کمی کوچکتر از دستگاه سنگفرشی اند.
- ظرفیت باربری این سکوها در حدود 227 کیلوگرم یا دو کارگر است.
- فاقد ظرفیت باربری دستگاههای نوع اکاردئونیبوده و برای بالابری مصالح طراحی نشده اند.
- معمولا با موتور درون سوز و سوخت بنزین, گازوئیل یا پروپان کار می کنند.
 
دستگاههای غیر خودرو
همانطور که از نام ان پیداست این دستگاهها فاقد امکان حرکت مستقل اند و برای انتقال انها از مکانی به مکان دیگر باید از یک منبع نیروی مستقل یا در صورت کوچک بودن دستگاه از نیروی دست استفاده کرد.
این دستگاهها در وحله ی نخست برای استفاده بر روی سطوح صاف,تراز و سخت یا شرایط سنگفرشی طراحی شده اند.انواع تریلری این دستگاهها نیز وجود دارد.
بسیاری از این دستگاهها را می توان برای عبور دادن از درهای استانداردتا کرد و یا با وانت حمل نمود. در نتیجه این دستگاهها برای کارهای نگهداری یا بازسازی بسیار مناسب هستند.
 
ویژگیهای این دستگاه عبارتند از:
- مکانیزم بالابر دستگاه معمولا با موتور بنزینی, پروپان یا برقی مستقیم یا متناوب کار می کند.
- بالا و پایین رفتن سکو با استفاده از جکهای هیدرولیک انجام می شود.
- ظرفیت سکوها از 140 کیلوگرم تا 450 کیلوگرم یا بیشتر متفاوت است اما معمولا این ظرفیت از 230 کیلوگرم کمتر است.
- برای کارهای ساختمانی استفاده از دستگاههای با ظرفیت کمتر از 230 کیلوگرم توصیه نمی شود- این دستگاهها برای کارهای نگهداری بسیار مناسب اند.
- ارتفاع سکوها معمولا از 11 متر تجاوز نمی کند.
- با بالا رفتن سکو خطر واژگونی افزایش پیدا می کند.
- در زمان کار با ارتفاع حداکثر باید بسیار دقت کرد.
 
انتخاب سکوهای کار بالارونده برای کارهای مختلفی طراحی می شوند. انتخاب دستگاه مناسب برای کار مورد نظر بسیار مهم است.
  
اشتباهات معمول
• استفاده از دستگاههای سنگفرشی بر روی زمین ناهموار
• استفاده ی غیر مجاز از دستگاه از نظر ارتفاع,دسترسی و ظریت باربری.
• بلند کردن مصالح بزرگی که از سکو بیرون می زند.
• استفاده از بالابر اکاردئونی در مواردی که به دستگاه نوع بازودار احتیاج است.
• افزایش امکان دسترسی سکو با استفاده از تخته الوار,نردبان یا وسایل دیگر به دلیل عدم امکان دسترسی دستگاه به ارتفاع لازم.
 
 
عواملی که باید در نظر داشت

ظرفیت:ایا دستگاه از ظرفیت باربری,دسترسی و ارتفاع لازم جهت انجام کار برخوردار است؟
شرایط سطح: ایا سطح تکیه گاه سخت,نرم,شیبدار یا تراز است؟ ایا زمین بر روی دستگاه انتخاتبی تاثیرگذار است؟
اندازه و شکل سکو: به سکوی معمولی احتیاج است یا کشویی؟ ایا چرخش سکو ضرورت دارد؟ ایا محدودیت فضا را باید در نظر گرفت؟
تحرک: برای انجام کار مورد نظر,دستگاه بازودار مناسبتر است یا اکاردئونی؟
مصالحی که باید بالا برد: ایا دستگاه برای بالا بردن مصالحی با اندازه و وزن مورد نیاز کار از توان لازم برخوردار است؟
دسترسی:ایا دستگاه امکان حرکت ایمن در اطراف محیط کار را دارد؟ایا موانع یا فرورفتگی هایی وجود دارد که استفاده از دستگاه را محدود سازد؟
مهارت یا اموزش متصدی دستگاه: ایا افراد حاضر در محیط کار شایستگی کار با دستگاه را دارند؟در صورت استفاده از دستگاه مجهز به موتور پروپان, ایا متصدی دستگاه از اموزش لازم این مورد برخوردار است؟
محیط کار: چنانچه کار در فضای داخلی و یا در محیطی با تهویه ی ضعیف انجام می شود, ایا به دستگاه برقی احتیاج است؟

 
خطرهای اصلی
1- واژگونی و سرنگونی دستگاه
2- از کار انداختن امکانات ایمنی
3- تماس با سیم هوایی برق
4- افزایش ارتفاع
5- اضافه بار سکو
6- کوتاهی در علامت گذاری محیط کار
7- تماس اتفاقی
8- نگهداری یا تغیرات نادرست
9- بلوک گذاری نادرست در زمان نگهداری
01- دسترسی نادرست
11- حرکت در زمان بالا بودن سکوی کار
12- سوخت گیری نادرست
13- نقاط درگیری

 

 


بازدید : 7807
رینگر Ringer
Zoodbast زودبست
ulma
وبلاگ شرکت تسکو weblog
TESKO.CO.IR © 2009-2014 , ALL RIGHT RESERVED. Power & Developer By Persian IT